Okres Zwykły

Drukuj
1 2 3

Okres zwykły

   Zwany jest inaczej "w ciągu roku". Trwa od niedzieli Chrztu Pańskiego, która kończy okres Bożego Narodzenia, do Środy Popielcowej, rozpoczynającej Wielki Post. Dalszy jego ciąg następuje od uroczystości Zesłania Ducha Świętego, kończąc się I nieszporami 1 niedzieli Adwentu (sobota po uroczystości Chrystusa Króla wszechświata).
 

   W tym czasie rozważamy życie, działalność i naukę Pana Jezusa.
 

Zwykłe rady
 

1. Przystępowanie do komunii św.
 

   Do komunii św. można przystępować na dwa sposoby (dotyczy osób zdrowych):

a) na klęcząco,

b) po uprzednim przyklęknięciu.

   Obydwa sposoby są jednakowo godne. Z doświadczenia duszpasterskiego mogę polecić sposób b) - jest praktyczniejszy. Niedopuszczalne jest przystępowanie do komunii św. niejako "z marszu" - bez przyklęknięcia, czy uklęknięcia. Można przyjmować komunię "na rękę", ale trzeba ją natychmiast spożyć tak, by szafarz to widział. Nie wolno odchodzić z komunią w ręku! W sumie ten sposób przystępowania do komunii odradzam. Po zawołaniu szafarza "Ciało Chrystusa" należy odpowiedzieć "Amen" (!).
 

2. Zamawianie intencji mszalnych.
 

   Należy wspomnieć, iż jest to przejaw zatroskania o wspólnotę Kościoła i wrażliwości serca. Jednakże wypada stosować się do pewnych zasad, by uniknąć dziwnych zachowań, które nie powinny być gorszące, ale powinny ułatwiać życie wiary.

   Rozróżniamy intencje:

a) błagalne - o zdrowie, życie wieczne, błogosławieństwo, łaski, zgodę itp...; przebłagalne - za jakieś grzechy (są to intencje tzw. "Panu Bogu wiadome"),

b) dziękczynne - .....,

c) wotywne - ku czci jakiejś tajemnicy zbawienia, Osoby Trójcy Św, osoby przeznaczonej do publicznego kultu; rozumieć tu należy jako wynagrodzenie za doznane łaski.

   Nieporozumieniem jest "zamawianie" intencji "mieszanych" (wszystko lub wiele na raz); trzeba wiedzieć czego się chce. Słowo jest życzeniem. Źle sformułowane....
 

3. Chrzest dziecka.
 

   Należy pamiętać, że w momencie chrztu, jako rodzice i chrzestni, zastępujemy dziecku wiarę, potrzebną do przyjęcia sakramentu. Oznacza to, że tę wiarę mamy i jej wyznawanie pragniemy pogłębiać tak, by dziecko wzrastało w niej. Dlatego też lekceważenie np.: sakramentalnego związku małżeńskiego, mimo braku przeszkód do niego, stawia pod znakiem zapytania chrześcijańskie wychowanie dziecka ; nie jest wystarczające osobiste mniemanie o prawdziwości wiary.

   Nie można obierać za rodziców chrzestnych ludzi o gorszącym stylu życia: publicznych grzeszników, czy też mających przeszkody do sakramentów (z całym szacunkiem dla nich, jako ludzi – nie koniecznie są to źli ludzie, ale jeśli są dobrzy, to zrozumieją powagę sprawy). Gdyby się zdarzyło, że nie można znaleźć rodzica chrzestnego (coraz częstsze przypadki), to wystarczy jeden rodzic chrzestny, a ktoś inny (o „słabej wierze”) może być świadkiem chrztu.

   Gdy trzeba chrzcić dziecko spoza parafii, potrzebne jest zezwolenie księdza z parafii dziecka (miejscowy ksiądz nie musi wyrazić na to zgody i trzeba się z tym liczyć).

   Zrozumiałym jest, że zarówno rodzice (o ile nie mają do tego przeszkody) dziecka, jak i rodzice chrzestni przystępują do komunii św. przy chrzcie. Potrzeba się postarać o spowiedź wcześniej (w niektórych parafiach potrzebne są zaświadczenia o spowiedzi).
 

4. Bierzmowanie.
 

   To sakrament umocnienia w wierze. Przystępującą osobę do niego uważa się, że w razie np. prześladowania nie zaprze się wiary. Świadome przeżywanie wiary jest niejako życzeniem społeczności Kościoła. Potrzeba dziś świadków wiary.

   Więcej wiadomości odnośne tego sakramentu omawiane jest na katechezach.
 

5. Zawarcie sakramentu małżeństwa.
 

   Zawarcie sakramentu małżeństwa nie jest jeszcze sprawowaniem tegoż sakramentu. Odnośnie tego kto i gdzie może zawrzeć ten sakrament, poruszane jest podczas katechez przedmałżeńskich (ostatnia klasa szkoły średniej), więc szczegóły są wszystkim znane. Ograniczę się tylko do pewnych wskazówek odnośnie samej ceremonii.

   Nie można dopuścić, by w czasie tej ceremonii (a jest ona częścią składową mszy św. obrzędowej), Zgromadzenie Święte (zaproszeni goście i inni) nie mogą nic zaśpiewać. Śpiewy na tę okoliczność muszą być uzgodnione z miejscowym księdzem i organistą. Na Ofiarowanie i Dziękczynienie można wykonać utwory liturgiczne, związane z tą okolicznością mniej znane. Można też zagrać marsz ślubny-weselny przed pieśnią na Wejście i po pieśni na Zakończenie.

   Jakakolwiek samowola, kierowanie się zabobonami, modą, trendami itp. jest niedopuszczalne. O wszystkim trzeba rozmawiać z miejscowym księdzem.

   Nie trzeba wyjaśniać ludziom dobrze wychowanym o zasadności posypywania Młodych przed kościołem po skończonej uroczystości. Swoją drogą, to ciekawe, czemu nie robi się tego np. w Domu Weselnym?

   Wszelkie dekoracje nie mogą utrudniać uczestnictwa  w mszy św. i rozpraszać ich uwagi.

   Czy można uznać mszę ślubną za mszę niedzielną (przeważnie jest odprawiana w czasie  Pierwszych Nieszporów Niedzieli)?

   Narzeczeni muszą o to zapytać podczas spisywania ślubu (lub w trakcie spisywania protokołu przedślubnego – jeszcze lepiej) i powiadomić gości.
 

6. Pogrzeb.
 

   Kolejność konduktu żałobnego:

Najpierw idzie ktoś z krzyżem (i ewentualnie z chorągwią), następnie niosący kwiaty, wieńce, potem organista z księdzem, pozostali uczestnicy pogrzebu (właśnie w tym miejscu, a nie za trumną, by móc uczestniczyć w liturgii, a nie rozmawiać), karawan, czy też niosący trumnę, a za nią najbliższa rodzina osoby zmarłej.

   W naszych warunkach, gdy kaplica przedpogrzebowa jest daleko od kościoła, lepiej jest zaczynać pogrzeb przed główną bramą. Wtedy wszyscy mogą uczestniczyć w Pierwszej Stacji, która jest Obrzędem Wstępnym mszy św. Bywa, że niewielka grupa ludzi idzie za trumną i nie ma kto śpiewać.
 

7. Namaszczenie chorych.
 

   Przyjmuje się je mniej więcej 1 raz w roku (kiedyś 1 raz w życiu). Przyjęcie tego sakramentu nie oznacza kategorycznego rozstania się z tym światem (śmierć), lecz usposabia do tego. Należy więc rozumieć, że po przekroczeniu „wieku zagrożenia” (brak ścisłych ram  - zależy od samopoczucia, świadomości obciążeń genetycznych, środowiskowych – roztropność).

   Wypada więc zadbać o przystąpienie do tegoż sakramentu krewnych , będących w stanie ryzyka. Jest tu odpowiedzialność sumienia za zaniedbania w tej dziedzinie i trzeba się z zaniedbań takich spowiadać.

   Teologia tego sakramentu również znana jest z katechez.
 

8. Sakrament Pokuty.
 

   Zdarza się, że spowiadający się wypowiada grzechy w niewygodny dla spowiednika sposób (spowiednik musiał by się nienaturalnie wychylać, by coś usłyszeć). Można odnieść wrażenie, że niektórzy podczas rozgrzeszania nie czynią znaku Krzyża św. i nie odpowiadają „Amen” – tak być nie powinno. Szczegóły opisane są w książeczce do nabożeństwa i omawiane były podczas katechez – warto się stosować.
 

9. Przynależność do parafii.
 

   Do parafii należy się od trzech miesięcy pobytu w niej z zamiarem dłuższego zamieszkania. Wypada, by w kancelarii parafialnej zgłosić ze się zaraz po przybyciu do niej (z zamiarem dłuższego w niej zamieszkania).

   !Nie jest parafią własną parafia zameldowania, chrztu, 1 komunii św., bierzmowania itd.! Należy się do parafii, mieszkając w niej co najmniej trzy miesiące i zamiarując w niej dłuższy czas pozostać.

   Gdy mieszka się za granicą, to podlega się tamtejszej parafii rzymskokatolickiej lub Polskiej Misji Katolickiej (tereny protestanckie, prawosławne lub niechrześcijańskie). Nie ma tu znaczenia przynależność narodowościowa, kulturowa, obywatelstwo, a jedynie przynależność miejsca (min. 3 miesiące).
 

10. Uczestnictwo w mszy św..,
 

11. Inne.

* fotografowanie i videofilmowanie